Help, mijn huis rot weg!
In tegenstelling tot onze huizen die (meestal) volledig van steen zijn gebouwd, waren Bandkeramische huizen 100% van hout. En dat had zo zijn nadelen. Want hout, dat gaat na verloop van tijd rotten… En dat deden de Bandkeramische boerderijen dan ook.

Zeker de palen die in de (natte) grond stonden. Je kon dat wel tegengaan door ze eerst lichtjes in het vuur te houden, maar dat gaf de Bandkeramische slechts een paar jaar respijt. Uiteindelijk waren hun huizen gedoemd weg te rotten.
Conservator Kitty Jansen van Museum het Domein vertelt over de levensduur van Bandkeramische huizen.
Archeologen denken dat een Bandkeramische huis echter al eerder werd verlaten dan het moment waarop het onbewoonbaar werd vanwege het verrottingsproces. Ze denken dat elke nieuwe generatie zijn eigen huis bouwde. Dat zou beteken dat huizen zo’n 25 tot 35 jaar werden bewoond en dan werden verlaten. Het is onduidelijk of de huizen van ook werden afgebroken, of dat men de natuur dat werk liet doen. Wat in ieder geval vaststaat is dat de houdbaarheidsdatum van de huizen was uiteindelijk dus langer dan hun gebruiksduur.

Nieuwe huizen werden vervolgens op een andere plek in de buurt van het oude huis gebouwd. Archeologen vinden slechts zelden huisplattegronden die (deels) over elkaar heen liggen. De Bandkeramiekers wisten dus goed waar de huizen van hun (voor)ouders hadden gestaan. Mogelijk werden ze ook pas gaandeweg afgebroken, waardoor er nog heel lang resten van een verlaten huis zichtbaar waren.
Wegrottend hout
Copyright: Lienhard Schulz
Bandkeramische huizen waren ook zeer brandbaar. Ongetwijfeld zijn er ook de nodige huizen door brand vernield.
Copyright: Rijksmuseum van Oudheden & Paul Maas Illustratie